ALEVLERİN İÇİNDE DONMAK

Yazan

içinde

Derin Bilinç, Kozmik Farkındalık ve Kuantum Bilinç Üzerine Bir İçsel Metin

“Alevlerin içinde donmak”, ilk bakışta olanaksız bir çelişki gibi görünür. Alev yakar, eritir, dönüştürür; donmak ise katılaşmak, durmak, içe kapanmak, hareketi askıya almak demektir. Fakat insan bilincinin en derin katmanlarında bazı hâller vardır ki, orada zıtlıklar birbirini yok etmez; aksine birbirinin içinde var olur. İnsan bazen en büyük yanışın içinde en derin donmayı yaşar. Bazen dışarıdan bakıldığında hayatın merkezinde, olayların içinde, duyguların ateşinde görünür; fakat iç dünyasında zaman durmuş, ses kesilmiş, hareket donmuştur. İşte bu başlık, insan ruhunun sıradan psikolojik bir hâlini değil, çok daha derin bir bilinç eşiğini ifade eder: yanarken donmak, parçalanırken bütünleşmek, acı içinde uyanmak, ateşin ortasında sessizliğe dönüşmek.

Alevlerin içinde donmak, insanın yalnızca acı çekmesi değildir. Bu ifade, acının içinden geçen bilincin, artık bildiği eski benliğe dönemeyeceği bir eşikte kalmasıdır. Ateş burada yalnızca dışsal felaket değildir; dönüşümün, arınmanın, yüzleşmenin ve varoluşsal sarsıntının simgesidir. Donmak ise korkunun, suskunluğun, bilinç duraklamasının ve zamanın içsel olarak askıya alınmasının işaretidir. Böylece bu başlık, iki zıt unsurun paradoksal birliğini taşır: Ateş hareketi, donma durağanlığı; ateş çözülmeyi, donma katılaşmayı; ateş dışa taşmayı, donma içe kapanmayı temsil eder. Fakat insan bilinci kimi zaman tam da bu iki kutbun arasında uyanır.

Ateşin İçindeki Sessizlik

Ateş çoğu gelenekte dönüşümün sembolüdür. Ateş, ham olanı pişirir, kirli olanı arıtır, karanlıkta görünmeyeni görünür kılar. Ancak ateş yalnızca yok edici değildir; aynı zamanda biçim vericidir. Demir ateşte yumuşar, kil ateşte sertleşir, karanlık ateşle aydınlanır. İnsan ruhu da kimi zaman içsel ateşlerden geçmeden kendi öz biçimini bulamaz.

Fakat “alevlerin içinde donmak” ifadesindeki ateş, dışarıdan gelen basit bir sınav değildir. Bu ateş, insanın içinde zaten var olan fakat uzun süre bastırılmış, ertelenmiş, unutulmuş veya korkuyla kapatılmış bir enerjinin açığa çıkmasıdır. İnsan bazen kendisini yakan şeyin dış dünya olduğunu zanneder; oysa dış dünya yalnızca içteki yangını görünür kılar. Bir söz, bir ayrılık, bir ihanet, bir ölüm, bir kayıp, bir başarısızlık, bir yalnızlık ya da derin bir fark ediş, içeride çoktan birikmiş olan ateşi uyandırır.

Ama bu ateşin içinde kişi bazen koşamaz, bağıramaz, ağlayamaz bile. Donar. Çünkü bilinç, karşılaştığı hakikati hemen taşıyamaz. Ruhun bazı gerçekleri sindirmesi zaman alır. İnsan bazen dışarıdan sessiz görünür; fakat içinde evrenler çarpışıyordur. Bazı sessizlikler boşluk değil, aşırı yoğunluktur. Bazı donmalar cansızlık değil, bilinç yüklenmesidir. İnsan, kaldıramayacağı kadar büyük bir içsel hakikatle karşılaşınca önce donar; çünkü benlik, yeni gerçekliğe geçmeden önce eski gerçekliğin yıkılışını izlemek zorundadır.

Donmak: Ruhun Zamanı Durdurması

Donmak, yalnızca korku değildir. Derin bilinç açısından donmak, ruhun zamanı yavaşlatmasıdır. İnsan zihni bazı anlarda olayın içinde ilerleyemez; çünkü yaşanan şey yalnızca bir olay değil, benlik yapısında kırılma oluşturan bir eşiktir. O anda zaman doğrusal akmaz. Bir saniye yıllar gibi uzayabilir. Bir bakış, bir cümle, bir sessizlik, bir yokluk, insanın bütün geçmişini ve geleceğini aynı anda içine çekebilir.

İşte burada donmak, bilinç için bir korunma alanı olur. İnsan ruhu bazen kendisini korumak için hareketi durdurur. Beden oradadır, gözler açıktır, dünya dönmeye devam eder; fakat içsel merkez, sanki derin bir kozmik kışa çekilmiştir. Alevlerin ortasında bir buz çekirdeği oluşur. Bu buz çekirdeği, duygusuzluk değildir. Aksine duygunun aşırı yoğunlaşmış hâlidir. Nasıl ki su aşırı soğukta buza dönüşürse, duygu da bazen aşırı yoğunlukta hareketsizliğe dönüşür.

Bu nedenle “alevlerin içinde donmak”, duygusuzluk değil, duygunun taşıyamayacağı kadar büyümesidir. İnsan bazen acı çektiği için değil, acıyı aşırı derinden duyduğu için donar. Ağlayamaz; çünkü gözyaşı bile küçük kalır. Konuşamaz; çünkü kelimeler yaşananın büyüklüğüne yetişemez. Hareket edemez; çünkü ruh, eski yönünü kaybetmiştir. Bu donma hâli, eski benliğin çözülmesi ile yeni benliğin henüz doğmamış olması arasındaki ara bölgedir.

Kozmik Bilinç Açısından Alev ve Buz

Kozmik bilinç açısından bakıldığında evren yalnızca dışımızda genişleyen fiziksel bir alan değildir; insanın içinde de yankılanan bir varoluş düzenidir. Yıldızlar doğar, yanar, çöker, patlar ve yeniden elementlere dönüşür. Bir yıldızın ölümü başka varlık biçimlerinin doğumuna zemin hazırlar. Bu nedenle kozmik ölçekte ateş, yok oluş kadar yaratılışın da temelidir.

İnsan bilinci de kendi küçük evreninde yıldızsal süreçler yaşar. Bazı dönemlerde içimizde bir yıldız yanar. Eski düşünceler, eski bağlılıklar, eski korkular, eski kimlikler bu ateşin içinde çözülür. Fakat bu çözülme anında insan kendisini özgür değil, donmuş hissedebilir. Çünkü dönüşüm, romantik bir yükseliş değil, çoğu zaman kimlik kaybı gibi yaşanır. İnsan eski benliğinden ayrılırken, yeni benliğine henüz ulaşmamıştır. Bu ara bölgede ne eski dünya vardır ne de yeni dünya. Sadece yanan bir boşluk ve donmuş bir bilinç vardır.

Kozmik bilinç burada şunu fısıldar: Hiçbir yıldız yanmadan element doğurmaz. Hiçbir bilinç sarsılmadan genişlemez. Hiçbir ruh, kendi karanlığını görmeden kendi ışığını taşıyamaz. Alevlerin içinde donmak, varoluşun bu kozmik yasasının insan içindeki yankısıdır.

İnsan evrenin dışında değildir. Bedendeki atomlar yıldızların eski ateşinden gelir. Kanımızdaki demir, kemiklerimizdeki kalsiyum, nefesimizdeki oksijen, uzak kozmik süreçlerin mirasıdır. Bu nedenle insanın içsel yanışı da kozmik bir sembol taşır. İnsan acı çektiğinde yalnızca psikolojik bir olay yaşamaz; varlığın en eski dönüşüm yasası onun içinde yeniden sahnelenir. Ateş ve buz, yıldız ve boşluk, doğum ve ölüm, hareket ve sessizlik insanın ruhunda karşı karşıya gelir.

Kuantum Bilinç Metaforu: Aynı Anda Yanmak ve Donmak

Kuantum bilinç ifadesini burada bilimsel bir iddia olarak değil, insan bilincinin paradoksal hâllerini anlamak için güçlü bir metafor olarak kullanmak gerekir. Kuantum düzeyde gerçeklik, gündelik sezgilerimizin alıştığı katı ayrımlara her zaman uymaz. Bir parçacık, ölçümden önce olasılıklar alanında düşünülebilir; varlık, tek bir kesin duruma indirgenmeden önce potansiyel hâller içinde bulunur. İnsan bilinci de bazı eşiklerde buna benzer bir deneyim yaşar: Ne tamamen geçmiştedir ne tamamen gelecekte; ne tamamen yanmıştır ne tamamen donmuştur; ne tamamen bitmiştir ne tamamen başlamıştır.

“Alevlerin içinde donmak” böyle bir bilinç süperpozisyonudur. Kişi aynı anda hem yıkılmakta hem korunmakta, hem yanmakta hem katılaşmakta, hem çözülmekte hem biçim almaktadır. Bu, ruhun tek bir duyguya indirgenemeyecek kadar karmaşık bir hâlidir. İnsan bazen hem sever hem çekilir; hem umut eder hem vazgeçer; hem bilir hem inkâr eder; hem ölür hem doğar. Bu ikili hâller, sıradan mantığın çelişki dediği yerde, derin bilincin geçiş alanını oluşturur.

Kuantum metaforuyla söylersek, insan bazı zamanlarda kendi varoluşunun “ölçülmemiş” hâlinde durur. Henüz hangi gerçekliğe çökeceği belli değildir. Eski benlik mi devam edecektir? Yeni bilinç mi doğacaktır? Korku mu galip gelecektir? Cesaret mi? Bağlılık mı? Özgürlük mü? Kişi bu aralıkta donmuş gibi görünür; fakat aslında içinde olasılıkların büyük sessizliği çalışıyordur.

Bu nedenle donma her zaman durma değildir. Bazen donma, olasılıkların korunmasıdır. Hemen tepki vermemek, hemen yıkılmamak, hemen karar vermemek, ruhun yeni gerçekliği seçmeden önce bütün olasılıkları içinde tutmasıdır. İnsan bazen ancak donarak yanmaktan kurtulur; bazen de ancak yanarak donmuş yerlerini çözer.

İçsel Simya: Ateşte Buz, Buzda Ateş

Kadim simgesel düşüncede dönüşüm çoğu zaman karşıtların birleşmesiyle anlatılır. Ateş ve su, gök ve yer, karanlık ve ışık, ölüm ve doğum, eril ve dişil, hareket ve sükûnet… İnsan bilincinin olgunlaşması da çoğu zaman bu karşıtların savaşından değil, daha yüksek bir birlikte tutulmasından doğar.

“Alevlerin içinde donmak” bu açıdan bir içsel simya ifadesidir. Alev, çözülmesi gereken katılıkları yakar; buz ise dağılmayı engeller. Ateş olmasaydı insan eski kabuğunda kalırdı. Buz olmasaydı insan tümüyle dağılırdı. Ateş dönüşüm gücüdür; buz koruyucu merkezdir. Ateş dış kabuğu kırar; buz iç çekirdeği saklar. Ateş egoyu yakar; buz özün hemen savrulmasını engeller.

Bu nedenle bu başlık, yalnızca acı ve çelişki değil, yüksek bir denge imgesidir. İnsan ruhu bazen kendi içinde hem ateşe hem buza ihtiyaç duyar. Sadece ateş olursa kişi tükenir. Sadece buz olursa kişi katılaşır. Ama ateş ve buz aynı anda var olduğunda, derin dönüşüm başlar. Çünkü ateş, değişmesi gerekeni çözer; buz, korunması gerekeni saklar.

Bir insanın içsel olgunluğu, yalnızca yanabilmesinde değildir; yanarken merkezini kaybetmemesindedir. Yalnızca dayanmasında da değildir; dayanırken taşlaşmamasındadır. Alevlerin içinde donmak, bu yüzden acı verici ama kutsal bir eşiktir: İnsan orada kendi özünün hangi kısmının yanacağını, hangi kısmının korunacağını öğrenir.

Bilincin Karanlık Gecesi

Her derin bilinç yolculuğunda bir karanlık eşik vardır. Bu eşik, insanın kendisini bildiği biçimiyle kaybettiği andır. Artık eski cevaplar cevap değildir. Eski inançlar teselli vermez. Eski alışkanlıklar taşıyamaz. Eski kimlik dar gelir. İnsan bir süre hiçbir yere ait hissedemez. Bu durum dışarıdan depresif bir donukluk gibi görünebilir; fakat derin bilinç açısından bu, ruhun yeniden yapılanma sürecidir.

Alevlerin içinde donmak, bu karanlık eşiğin dilidir. İnsan yanar; çünkü eski benlik çözülmektedir. Donar; çünkü yeni benlik henüz biçim almamıştır. Bu ara dönem, en zor dönemdir. Çünkü insan bir yıkımın içinde doğumu göremez. Fakat doğum çoğu zaman yıkımın içinden gelir. Tohum toprağın altında karanlığa gömülmeden filizlenmez. Kış olmadan baharın anlamı açılmaz. Gecenin koyuluğu olmadan şafağın değeri bilinmez.

Bu karanlık bilinç gecesinde insan kendi derin sorularıyla baş başa kalır:

Ben kimdim?

Kime dönüşüyorum?

Neyi kaybettim?

Neyi korumalıyım?

Neyi artık geride bırakmalıyım?

Beni yakan şey gerçekten düşmanım mı, yoksa dönüşümümün ateşi mi?

Beni donduran şey korku mu, yoksa ruhumun kendisini yeniden kurma sessizliği mi?

Bu soruların cevabı hemen gelmez. Çünkü bazı cevaplar düşünceyle değil, dönüşümle anlaşılır. İnsan bazen cevabı bilmez; cevaba dönüşür.

Ruhun Donmuş Merkezi

Alevlerin içinde donan insanın içinde çoğu zaman bir “donmuş merkez” vardır. Bu merkez, kırılmış bir anının, söylenmemiş bir sözün, bastırılmış bir korkunun, tamamlanmamış bir yasın veya unutulmuş bir hakikatin etrafında oluşur. İnsan dışarıda yaşamaya devam eder; fakat içte bir bölüm zamanın dışında kalmıştır. O bölüm hâlâ o eski anda, o eski ateşin ortasında, o eski sarsıntının içinde donmuştur.

Derin bilinç çalışması, bu donmuş merkeze ulaşmakla başlar. Fakat bu merkeze zorla girilmez. Çünkü ruhun donmuş alanları savunmasızdır. Oraya şefkatle, sabırla, farkındalıkla yaklaşmak gerekir. İnsan kendi içinde donmuş olanı suçlamamalıdır. Donmuş bölge, zayıflık değil; bir zamanlar dayanmak için geliştirilmiş kutsal bir korunma biçimidir.

Fakat korunma zamanla hapishaneye dönüşebilir. Bir zamanlar bizi dağılmaktan koruyan buz, yıllar sonra içsel akışı engelleyebilir. Bu nedenle dönüşüm, buzun düşman ilan edilmesi değildir; ona neden oluştuğunu sormaktır. Bilinç, kendi donmuş alanına şöyle yaklaşmalıdır:

“Sen beni ne zaman korudun?”

“Hangi ateşten sakladın?”

“Artık çözülmeye hazır mısın?”

“Senin içindeki saklı ışık nedir?”

İşte bu sorularla buz çatlamaya başlar. Fakat çatlayan buzun altından yalnızca acı çıkmaz; yaşam suyu da çıkar. İnsan en donmuş yerinde bile saklı bir akış taşıdığını fark eder.

Alevlerin Öğrettiği Şey

Ateşin öğrettiği ilk şey, hiçbir biçimin sonsuza dek kalıcı olmadığıdır. İnsan kendisini sabit bir kimlik sanır: Ben buyum, hayatım bu, yolum bu, sınırlarım bu, sevdiklerim bu, inançlarım bu… Fakat ateş geldiğinde bütün bu katı formlar çözülmeye başlar. İnsan önce bunu felaket zanneder. Çünkü ego, süreklilik ister. Ego, bildiği acıyı bile bilinmeyen özgürlüğe tercih edebilir.

Oysa bilinç genişlemek istiyorsa, eski biçimlerin yanmasına izin vermelidir. Bu yanış kolay değildir; çünkü insan çoğu zaman kendisini yakan şeyle özdeşleşmiştir. Kendi korkusunu kimliği, kendi yarasını kaderi, kendi sınırını güvenliği sanmıştır. Ateş geldiğinde, insan yalnızca dışsal bir şeyi kaybetmez; kendisi sandığı bazı kabukları da kaybeder.

Alevler şunu öğretir: Sen yanan şey değilsin. Sen yanışa tanıklık eden bilinçsin. Bu fark ediş, kozmik bilincin başlangıcıdır. Çünkü insan kendisini yalnızca bedeniyle, hikâyesiyle, acısıyla, geçmişiyle özdeşleştirmeyi bıraktığında daha geniş bir alana açılır. O zaman acı yine vardır; fakat acı artık bütün varlığı kaplamaz. Yanış vardır; fakat yanışın içinde tanıklık da vardır. Donma vardır; fakat donmanın içinde farkındalık da vardır.

Kuantum Potansiyel: Donmuş Ateşin İçindeki Gelecek

Bir tohum kışın donmuş toprak altında ölü gibi görünür. Fakat o tohum, yokluk değil potansiyeldir. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey olmuyordur; içeride ise gelecek sessizce korunuyordur. “Alevlerin içinde donmak” da böyle bir potansiyel hâlidir. Kişi kendisini bitmiş, tükenmiş, durmuş sanabilir; fakat belki de bilinç, henüz görünmeyen bir geleceği koruyordur.

Kuantum metaforuyla söylersek, donmuş bilinç alanı bir “potansiyel alan”dır. Henüz gerçekleşmemiş olanın, henüz söylenmemiş olanın, henüz doğmamış olanın alanı. İnsan bazen hareketsiz kaldığında aslında kaderinin en yoğun olasılıklarını içinde taşır. Dışarıdan durgun görünen bu hâl, içsel olarak büyük bir yeniden düzenlenme olabilir.

Bu yüzden her durgunluğu ölüm sanmamak gerekir. Her sessizliği boşluk sanmamak gerekir. Her donmayı bitiş sanmamak gerekir. Bazen ruh, büyük bir sıçrama öncesinde donar. Tıpkı ok gerilmeden önce yayda durduğu gibi, bilinç de yeni bir yöne fırlamadan önce gerilim içinde sabitlenir.

Alevlerin içinde donmak, belki de insanın kendi geleceğiyle ilk kez temas ettiği andır. Fakat o gelecek henüz biçim almamıştır. Bu yüzden korkutucudur. Bilinen geçmiş yanarken, bilinmeyen gelecek buz gibi sessizdir. İnsan bu ikisinin arasında durur: arkada yanan eski dünya, önde donmuş olasılık ufku.

Bilincin Tanıklık Makamı

Derin ruhsal farkındalıkta en önemli dönüşümlerden biri, yaşananla özdeşleşmekten yaşanana tanıklık etmeye geçmektir. İnsan “Ben yanıyorum” dediğinde acının içindedir. “İçimde bir yanış var” dediğinde tanıklık başlamıştır. İnsan “Ben donmuşum” dediğinde kendisini donmayla özdeşleştirir. “İçimde donmuş bir alan var” dediğinde bilinç o alanı gözlemlemeye başlar.

Bu küçük dil farkı, büyük bir bilinç farkıdır. Çünkü tanıklık, insanı yaşanan hâlin içine gömülmekten kurtarır. Alev yine vardır, buz yine vardır; fakat insan artık yalnızca alev veya buz değildir. Onları görebilen daha geniş bir bilinç alanı vardır.

Bu tanıklık alanı, kozmik bilincin insan içindeki kapısıdır. Çünkü insan kendi acısını gözlemleyebildiğinde, acı evrensel bir dile dönüşür. Kendi yanışını gördüğünde, yıldızların yanışıyla, toprağın dönüşümüyle, mevsimlerin ölümü ve dirilişiyle, bütün varoluşun döngüsüyle bağ kurar. Kendi donmasını gördüğünde, kışın sessizliğini, uzayın soğuk genişliğini, yıldızlar arasındaki karanlık mesafeleri de anlamaya başlar.

İnsan artık yalnızca “benim acım” demez. Şunu fark eder: Varlık dönüşürken yanar; varlık dönüşmeden önce donar. Bu yasa yalnızca bana ait değildir. Bu, varoluşun derin ritmidir.

Alevlerin İçinde Donan Kişinin Öğrendiği Bilgelik

Alevlerin içinde donmuş kişi, eğer bu deneyimin içinden bilinçle geçerse, sıradan bir dayanıklılıktan daha fazlasını kazanır. O kişi artık yüzeysel tesellilerle yetinmez. Hayatın yalnızca parlak yüzüne inanmaz. İnsanların gülüşlerinin arkasındaki kırıkları, sessizliklerinin içindeki fırtınaları, sertliklerinin ardındaki korkuları daha iyi duyar.

Bu kişi ateşi gördüğü için kibri azalır. Donmayı bildiği için sabrı artar. Yanmanın ne demek olduğunu bildiği için başkasının acısını küçümsemez. Donmanın ne demek olduğunu bildiği için susan insanları hemen yargılamaz. Çünkü bilir: Bazı insanlar konuşmadığı için boş değildir; taşıdıkları şey kelimelerden büyüktür.

Bu bilgelik, kitap bilgisi değildir. Bu, varoluşun insanın içinden geçerek öğrettiği bilgidir. Alevlerin içinde donmuş kişi, eğer kalbini kapatmazsa, derin bir şefkate ulaşabilir. Çünkü kendi içindeki ateşi ve buzu tanıyan kişi, başkasının içindeki ateşi ve buzu da sezebilir.

Başlığın Derin Anlamı

“Alevlerin içinde donmak” şu anlamlara açılabilir:

Birincisi, paradoksal bilinç hâlidir. İnsan aynı anda iki zıt duyguyu taşıyabilir. Hem yanabilir hem donabilir. Hem sevebilir hem kaçabilir. Hem umut edebilir hem korkabilir.

İkincisi, dönüşüm eşiğidir. Eski benlik yanarken yeni benlik henüz doğmamıştır. Bu ara hâl donma gibi yaşanır.

Üçüncüsü, ruhun korunma biçimidir. Bilinç, aşırı yoğun deneyim karşısında kendisini dondurarak korur.

Dördüncüsü, kozmik dönüşüm yasasıdır. Yıldızlar gibi insan da yanarak dönüşür; kış gibi insan da donarak saklar.

Beşincisi, kuantum potansiyel metaforudur. Donmuş hâl, bitiş değil, henüz gerçekleşmemiş olasılıkların sessiz alanı olabilir.

Altıncısı, tanıklık bilincine çağrıdır. İnsan alev ve buz olmadığını; bunları gözlemleyebilen daha geniş bir bilinç olduğunu fark eder.

Son Söz: Ateşin Ortasındaki Buz Çekirdeği

İnsan bazen hayatın tam ortasında yanar. Kimse görmez. Bazen gözleri açıktır, yüzü sakindir, sesi normaldir; fakat içinde eski bir dünya kül olmaktadır. Bazen de o yangının tam merkezinde, tuhaf bir sessizlik vardır. İşte o sessizlik, donmuş bilinçtir. O donma, zayıflık değildir. O, ruhun kendisini korumak için zamanı durdurmasıdır.

Fakat hiçbir buz sonsuza dek kalmak için oluşmaz. Buzun içinde su vardır. Suyun içinde akış vardır. Akışın içinde hayat vardır. Alevin içinde kül vardır; külün içinde tohum vardır. İnsan yanarken donabilir; fakat donmuş olan da bir gün çözülür. Çözüldüğünde, kişi eski hâline dönmez. Çünkü ateşten geçen hiçbir şey eski formuna dönmez; yalnızca daha derin, daha yalın, daha hakiki bir biçime dönüşür.

Bu yüzden “alevlerin içinde donmak” bir felaket başlığı değildir yalnızca. Bu, insanın en derin dönüşüm anlarından birinin adıdır. O an, varlık kendisini hem yakar hem saklar. Hem çözer hem korur. Hem bitirir hem başlatır. İnsan orada öğrenir ki, bilinç yalnızca ışıkta büyümez; bazen ateşin ortasındaki buzda, bazen donmuş sessizliğin içindeki gizli kıvılcımda büyür.

Ve belki de en derin hakikat şudur:

İnsan, alevlerin içinde donduğu an yok olmaz.

O an, kendi özünün henüz yanmamış, henüz çözülmemiş, henüz doğmamış merkezine yaklaşır.

Ateş dış kabuğu yakar.

Buz iç çekirdeği korur.

Ve bilinç, bu ikisinin arasında kendi kozmik adını hatırlamaya başlar.

“ALEVLERİN İÇİNDE DONMAK” eserimin kısa bir tanıtımıdır.

Ulunay GÖKTÜRK

Yorumlar

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir